Nooit weer!

Een tijd geleden kregen we een mail over een Nieuwjaarsgala en zoals altijd verdween deze gelijk in de prullenbak. Toen in de app werd gevraagd wie er mee ging was het antwoord dan ook, zoals altijd wanneer ze uit gaan, “Nee”. Nadat ze dagen aan mijn hoofd hadden gezeurd dat ik ook mee moest, besloot ik toch maar eens uit m’n comfortzone te stappen en mee te gaan. Ik vond het echt gezellig, totdat het gala begon…

Niet te basic en heel comfortabel, maar mama vond deze outfit toch echt niet kunnen. Jammer weer… ;P

Na veelte lang in de kledingkast te hebben gekeken (“MAAAM, wat moet je in vredesnaam aantrekken naar een gala?! Een standaard zwart jurkje vind ik vreselijk, dat heeft iedereen!” ) en mijn gezicht erop te hebben geplakt was ik er klaar voor, nou ja, fysiek dan hè…

We verzamelden bij een vriendin waar we een tijd gewoon gezellig hebben gezeten en gekletst. “Primeurtje dit jongens, ik ga uit!” Nadat ik dit had gezegd werd ik heel hard uitgelachen. “Hahaha, horen jullie dat? Manon noemt dit uitgaan!” Ik vond het heel logisch, ik ben niet thuis, dus ik ben uit. Maar zo blijkt het dus niet te werken..

Goed, wij liepen richting de dansvloer en ondanks dat ik stiekem best wel moe was (21:00) ging het best goed. Ging inderdaad, totdat de muziek goed hard aanging. Spijt, pure spijt.

Dan sta je daar op die vloer mét harde muziek, mét te veel mensen en mét flitsende lichten. Ik zweer het je, als je nog geen epilepsie had kreeg je dat daar spontaan. 600 keer staan er mensen op jouw voeten en krijg je de kont van een ander in je rug geduwd, wat een feest! En dan moet ik ook nog doen alsof ik het leuk vind en gaan dansen? Gaat niet gebeuren!

Na goed een half uur als een zombie tussen de feestende mensen te hebben gestaan, had ik het helemaal gehad. Ik denk ik moet nú weg, anders jank ik. Eindstand: ik heb het nog geen veertig minuten volgehouden (toch best knap als je nagaat dat ik het binnen 2 minuten al zat was!), maar ik kan wel zeggen dat ik ook een keer mee ben geweest! Hoogtepunt van het gala: de weg naar de uitgang.

De volgende dag was één van de eerste vragen “Manon, jij gaat ook wel mee carnaval vieren toch?” “Ben je niet goed ofzo?” “Maar dat is overdag, dat kan je wel aan.” “Al geef je me er €100,- voor, gaat niet gebeuren!”

Nooit weer.

 

Een gedachte over “Nooit weer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s