Haal die grijns van je gezicht!

Vandaag ga ik me niet ergeren. Ik accepteer dat wat is. #leefenlatenleven. Vandaag beter ik mijn leven. Nou, dat beloofde veel goeds voor deze dag. Maar zoals vaak bij goede voornemens, ging het echt wel eventjes goed…

Nadat we weer veelte lang op onze luie reet voor de caravan hadden gezeten vond ik dat het tijd werd voor een potje tafeltennis. Zo gezegd zo gedaan. Samen met papa ging ik die kant op. We waren ons laantje nog niet uit of het gezeur begon al. “Ik heb er weer twéé muggenbulten bij. Keal wat jeuken!” “Fijn pap. Gister ook al, eergister ook en die dagen daarvoor ook. Ik weet het, het is niet niks vent, maar ze verdwijnen niet hoor als je het elke dag benoemt.” Inmiddels waren we bij de tafels aangekomen, die beide bezet waren. Eén moment stoorde ik me eraan dat we moesten wachten op kinderen die er niks van bakten. Het was echt niet om aan te zien. Tot ik me ineens besefte dat ik mijn leven aan het beteren was. Oja. Ach, wat maakt mij het ook eigenlijk uit. Ik heb vakantie en die kids hebben plezier. Laat het.

Yes, we zijn aan de beurt! Even leuk een potje tafeltennissen was het voornemen. Even vergeten dat we beide bloedfanatiek worden en we echt niet van elkaar willen verliezen in dit spel… Na zo’n twee minuten klonk het meer alsof er iemand vermoord werd, dan dat er een ‘vriendschappelijk’ potje tafeltennis werd gespeeld. Even een kleine impressie van de sfeer: “NEE! OH IK ZWEER JE, IK DOE ZO ECHT NIET MEER.” “WAT BEN JIJ EEN VERVELENDE MAN ZEG.” “HAAL DIE GRIJS VAN JE GEZICHT, NU!” “EDDY, IK MEEN HET. IK BEN ER ZO KLAAR MEE HOOR, NU!” Ja, we zaten er helemaal in. Gezellie! Dit beloofde een goed potje te worden.

Heel trots was papa dat hij van 11 punten toch nog 18 punten had kunnen maken en dat stak hij niet onder stoelen of banken. Ik raak daar dan weer gefrustreerd van, wat hij natuurlijk helemaal leuk vindt. Bovendien was ik een beetje chagrijnig omdat hij die punten alleen maar haalde door op safe te spelen. Dat is niks aan! Bij de caravan vroeg mama hoe ’t ging en antwoordde papa met een vuile grijns dat ze dat even aan mij moest vragen. Intussen besefte ik me dat ik me weer helemaal had laten meeslepen in het spel, waarbij de voornemens (een klein beetje maar) naar de achtergrond verdwenen. Gelukkig herpak ik me dan wel weer. “Goed hoor. Pap is heel trots dat hij met 18-21 heeft verloren!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s