Knokkelkoorts?!

Overprikkeling is iets dat altijd op de loer ligt, maar met voldoende rust gaat het vaak wel goed. Helaas is het niet altijd mogelijk om rust te pakken, waardoor ik soms (onbewust) over mijn grenzen ga. Tja, prikkels zijn nou eenmaal overal. Ook in Thailand…

Tijdens onze busreis naar Kanchanaburi werd ik ziek van de overprikkeling. Dit reisschema was behoorlijk intensief en je bent de hele dag met dezelfde mensen. Dat werd me allemaal even teveel… “Ik kan die mensen echt niet meer zien. Ze zijn heel aardig hoor, maar ik word echt moe van alleen al het zien van hun hoofd elke dag weer.” Heel subtiel zei ik dit jankend tegen papa. (Ik denk dat de halve bus het kon horen)Het waren hele aardige mensen hoor! Maar je ziet ze bij het ontbijt, vervolgens ga je op pad met elkaar en je eet negen van de tien keer ook ’s avonds met elkaar. Dan wordt er ook nog verwacht dat ik de behoefte voel om gezellig mee te doen en aansluiting zoek. Nee. Gewoon niet.

Nadat ik de busreis had overleefd kwamen we aan in ons resort. Hier werd ik de volgende ochtend wakker met flinke koorts, alles in mijn lichaam deed pijn, ik had hoofdpijn en was wat misselijk. Terwijl ik alweer in slaap was gevallen deed mama wat research op het internet. Alle symptomen die ik had pasten bij dengue. Gelukkig had ik geen huiduitslag, dus dat was een hele geruststelling. Nadat ik wederom een hele tijd had liggen slapen liep ik naar het huisje van mijn ouders, hoor ik opeens “Wat heb jij dan op je voeten?” “Oh, niks bijzonders gewoon een beetje uitslag. Ja, ik heb ook al gezocht, maar ik heb geen knokkelkoorts denk ik.” Uiteraard had ik ook al wat onderzoek gedaan en ja, ik voldeed aan alle symptomen, maar ik weet ook dat als ik overprikkeld ben ik sneller op dingen reageer, dus heel logisch nadenken of de symptomen verklaarbaar waren. Ja. Die huiduitslag? De slippers die ik aan had waren bovenop van plastic. Tja, daar moest mijn lichaam op dat moment niks van hebben.

Wanneer we naar alle adviezen hadden geluisterd was ik in Thailand in het ziekenhuis beland, maar soms moet je een beetje eigen-wijs zijn en gewoon naar je gevoel luisteren: ‘niks aan de hand’. Door puur op intuïtie te handelen ging het na twee dagen stukken beter en besloten we ’s avonds weer met de rest mee te gaan eten op een marktje. Knus, zo tussen de ratten.2019-12-03

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s