Manon

Om maar direct met de deur in huis te vallen. Ik heb een hekel aan me voorstellen. Waarom? Nou simpel: Vertel, wie ben je?  Hoi, ik ben Manon. Oké, en verder? Uhm, verder niks… Ja, ik ga naar school, heb een blog, ben vrij rustig en ook wel sociaal (als het mij uitkomt). Dat is wat je wilde horen, maar op de vraag ‘wie ben je?’, is met ‘ik ben Manon’ alles gezegd. Ik ben namelijk niet mijn hooggevoeligheid. Ik ben ik. Niet meer en niet minder.

Oké, ik zal toch even wat meer over mezelf vertellen. Op 31-08-2002 werd ik geboren. Als baby had ik last van woedeaanvallen en enorme huilbuien. Op hele jonge leeftijd kon ik al goed puzzelen en stelde ik diepzinnige vragen, aldus mama. Als klein kind vertoonde ik dus al tekens van een HSP’er, mijn ouders hebben zich regelmatig afgevraagd waar mijn handleiding was. Ondanks het feit dat zowel papa als mama hooggevoelig is, ging het lampje dat ik hooggevoelig ben pas veel later branden.

Eigen tijd is iets waar ik enorm veel behoefte aan heb. Met drukte kon ik nooit goed overweg, zo vond ik carnaval op de basisschool echt een straf. Al die mensen met die rare pakkies samengepropt in één zaal mét harde muziek, daar deed je mij geen plezier mee hoor! Ik ben altijd al ontzettend eigenwijs en nieuwsgierig geweest en wilde altijd al anderen helpen. Eerlijkheid is iets wat ook niet op het lijstje mag ontbreken. Ik ben ontzettend eerlijk, misschien soms iets te. Soms flap ik mijn ongezouten mening er spontaan uit en bedenk later dat ik het ook best iets leuker had kunnen verpakken. Tja, het komt er lang niet altijd tactisch uit, maar ik zou nooit iemand bewust kwetsen!

Zo lang als ik me kan herinneren weet ik dus dat ik een HSP’er ben. Zeker op de basisschool heb ik daar nooit echt hinder van gehad. Ik kon goed meekomen met de rest en had het naar mijn zin. Nu ik toch wat ouder ben, ben ik me ook veel meer bewust van mezelf, wat best wel eens frustraties oplevert. Ik merk dat ik anders denk en handel dan de meeste mensen, maar ook dat ik hele andere dingen leuk vind. De vraag wat anderen wel niet van mij moeten denken spookt dan ook weleens door mijn hoofd. Maar goed, dan denk ik wat kan mij dat ook eigenlijk schelen? Misschien vinden ze me wel raar, so what? Ik ben ook een beetje raar en daar voel ik me top bij! Voor iedereen die zichzelf die vraag ook weleens stelt: wees gewoon lekker jezelf, daar bereik je veel meer mee en word je (op den duur) veel gelukkiger van! Dus heb gewoon schijt aan wat de rest van de wereld van jou denkt! Als jij gelukkig bent, dan is het goed!

Ik heb een enorm denkhoofd en heb dus best weleens frustraties door mijn hooggevoeligheid. Ik heb me behoorlijk eenzaam gevoeld en merkte dat ik het leuk vond om dingen over een HSP’er te lezen. Op die manier leerde ik mezelf beter begrijpen, maar ook is het fijn om te lezen dat ik niet alleen ben. Ik was dus een beetje aan het zoeken en kwam bijna alleen maar informatieve dingen tegen, hartstikke leuk al die info, maar ik wil gewoon een verhaal lezen waarin ik mijzelf herken. Dat was het moment waarop ik besloot mijn kijk op dingen te gaan delen. Met het grootste doel dat deze verhalen ooit iets voor een ander kunnen betekenen.

IMG_20180831_100650_966